w oczekiwaniu na słońce
trwam
na uczuciach gram
Twoich, moich
w chwilach błogich
zatapiam pazury czasu
uciekam od hałasu
zgiełku i świateł miast
czuję się jak niepotrzebny chwast

uratuj mnie
wyrwij z tego świata
kłamstwem wypełnionego
gdzie lata
szczęście ukryte w powietrzu
lekkie
kolorowe na wierzchu

zakompleksiona w swej prostocie
prężę swe ciało kocie
usta maluję na czerwono
a wszystko tylko po to
by znów rozczarowania poczuć smak
chciałabym ulecieć jak ptak
wysoko, gdzie nikt mnie nie znajdzie
daleko, zniknąć w pogardzie
nie czuć już nic na sobie
pozostać w jednej osobie

i nie mów, że chcesz, czy nie chcesz
bo oboje wiemy, że prędzej zdechniesz
niż pofatygujesz swe boskie ciało
wtedy, gdy jest mi mało